شُده ام آدمی که در انتهایِ خط ایستاده و تا خِرخِره بُریده است ! + من تنهایی ام را، باور دارم...

و من چقدر از خودم دورم ،

و من چقدر به خودم نمی رسم

و من چقدر کلافه ام ...

و چرا کسی نیست که ببافد من را به من !

نه محضِ ِ رضایِ من های ِ جدا مانده ام ،

بلکه محض ِ رضای ِ خُدایی که در همین حوالی قدم می زند ...

+ جوانم هنوز ! بگذارید زندگی کنم ...

مُردن، فقط با مرگ اتفاق نمی افتد

مُردن، گاهی همین زندگیست

که نه تمام می شود

و نه شروع...!

+ من به تنگ آمده ام از همه چیز، بگذارید هواری بزنم...

+من برگردونید به روزای خوب زندگیم

دست در دست هم داده دوست تا دشمن! که نگذرد روزهایی تنهاییِ من... + ازین نیست تر، ازین هیچ ترم نکن...